Józefów ma wielowiekową historię bogatą w wydarzenia świadczące o dawnej świetności osady i pełnej dramatycznych zwrotów zmieniających losy tutejszych mieszkańców. Starsza od Józefowa jest położona w jego bezpośrednim sąsiedztwie XV wieczna wieś Kolczyn (pisana w łacińskich źródłach jako Colczin lub Calczyn) należąca do parafii Rybitwy. Dzięki położeniu na szlaku handlowym prowadzącym na Ruś Kolczyn bardzo szybko się rozwijał. W 1687 roku właściciel Kolczyna kasztelan krakowski Andrzej Potocki założył na gruntach wsi miasto na prawie magdeburskim, które nazwał Józefów, od imienia swojego syna. Miasto otrzymało ważne przywileje zatwierdzone przez króla Jana III Sobieskiego: organizowania targów w niedziele i czwartki oraz dużych jarmarków pięć razy w roku. Mieszczanie józefowscy otrzymali prawo wyrobu gorzałki i piwa. Przez Józefów prowadził trakt wrocławski, tu znajdowała się przeprawa przez Wisłę. Dzięki temu w XVIII wieku Józefów był dużym ośrodkiem handlowym, siedzibą komory celnej. Miasto miało w tym okresie 172 domy i trzy murowane bramy: Lubelską, Zamojską i Chruślińską. Założyciel miasta zapisał się jako hojny dobroczyńca zakonu bernardynów. Ufundował klasztor i kościół pod wezwaniem Bożego Ciała. Po kasacie zakonu w 1864 roku w zabudowaniach poklasztornych znalazły siedzibę szkoła elementarna i poczta. Przywileje lokacyjne Józefowa równouprawniały osiedlanie się w nim przedstawicieli różnych narodowości. Skorzystali z tej możliwości Żydzi, którzy pod koniec XVIII wieku stanowili większość mieszkańców miasta. W czasie zaboru austriackiego administracyjna ranga Józefowa na krótko wzrosła, gdyż miasto stało się siedzibą cyrkułu (odpowiednik powiatu), o zasięgu większym niż wcześniejszy powiat opolski. W połowie XIX wieku w Józefowie było 13 budynków drewnianych i 31 murowanych. Wśród budowli wyróżniał się jednopiętrowy ratusz, z charakterystyczną wieżą. Nie zachował się on jednak do dzisiejszych czasów. Centrum miasta zajmował rynek i 10 ulic. Funkcjonowała szkoła utrzymywana ze składek mieszkańców i właścicieli miasta. Wprowadzone przez zaborców bariery celne osłabiły handel. Liczba mieszkańców Józefowa spadła, miasto podupadało. Klęska powstań listopadowego i styczniowego doprowadziły do utraty praw miejskich w 1868 roku. Wybuch I wojny światowej ostatecznie sparaliżował życie miasta. W 1914 roku miasto strawił wieki pożar, który wyludnił osadę. W okresie międzywojennym miasto zostało nieco odbudowane, ale w czasie II wojny światowej znów uległo niemal całkowitemu zniszczeniu. Żydowscy mieszkańcy zostali wysiedleni i zgładzeni przez hitlerowców. W okresie powojennym Józefów był siedzibą władz gromadzkich, a od 1973 roku jest siedzibą gminy.